لباس های فضایی 200 کیلوگرم وزن دارد! - وبلاگ هوشمند

به گزارش وبلاگ هوشمند، رضایی گفت: لباس های راهپیمایی فضایی نسل جدید در سطح زمین جرمی بین 170 تا 200 کیلوگرم دارد.

به گزارش چهل ودومین قسمت از برنامه چرخ به گفت وگویی درباره جزییات نسل جدید لباس های فضایی اختصاص داشت. میز فناوری برنامه دوشنبه 29 مهر، میزبان محمدرضا رضائی، کارشناس فناوری فضایی بود.

در بخش اول این گفت وگو، رضائی درباره ی لباس های فضایی جدیدی که هفته گذشته در ناسا از آن ها رونمایی شد شرح داد: ناسا از دو لباس فضایی جدید رونمایی نموده است؛ یک لباس برای راهپیمایی در ماه و یک لباس هم برای سفر به ماه و مریخ که در حین سفر می پوشند که به لباس فشار معروف هستند. وقتی فضانورد به فضا پرتاب می شود و از فضا به زمین بازمی شود، این لباس به فضانورد یاری می نماید از فشاری که به بدن شان وارد می شود، محافظت کند. در واقع این لباس از هر آنچه که هنگام پرتاب و بازگشت فضانوردان را مورد خطر قرار می دهد، مراقبت می نماید.

این کارشناس فناوری فضایی در ادامه صحبت هایش به تفاوت نسل های مختلف لباس های فضایی و جزییات دیگری از لباس های پروژه آرتمیس پرداخت: لباس های فضایی طی سال های گذشته بیشتر در ملاحظات ایمنی ارتقا پیدا نموده اند. وقتی لباس های نسل جدید را با لباس های نسل قدیم مقایسه می کنیم، می بینیم که سیستم هایی که ایمنی جان فضانورد را تامین می نمایند، خیلی قوی تر و بهتر شده اند. به طور مثال فضانوردان آپولو خبر داده بودند که راه رفتن روی سطح ماه با آن لباس های قدیمی سختی هایی داشته و هنگام خم شدن دچار مشکل بودند یا خاک وارد لباس آن ها می شده اکنون این مسائل اصلاح شده است.

این لباس ها سیستم پشتیبانی حیات اضافه هم دارد تا در شرایط اضطراری بتوانند از آن استفاده نمایند. به طور کلی لباس های راهپیمایی برای وقتی است که فضانورد از فضاپیما خارج می شود؛ چه وقتی که در سطح سیارات قرار بگیرد، چه در فضای آزاد کیهانی. مهم ترین نکته بعد از ایمنی این است که فضانورد وقتی لباسش را می پوشد، احساس راحتی داشته باشد و بتواند راحت با آن کار کند. مثلا دستکشی که فضانورد ها می پوشند، آن قدر ضخامت دارد که وقتی می خواهند یک پیچ را ببندند، به زحمت در فضا می توانند این کار را انجام بدهد. لباس های راهپیمایی فضایی نسل جدید در سطح زمین جرمی بین 170 تا 200 کیلوگرم دارد.

ویژگی های لباس فضانوردان که از آنها بی خبرید

رضائی در بخش دیگری از این گفت وگو با آنالیز تفاوت لباس های فضایی آمریکایی و روسی گفت: وقتی یک فضانورد می خواهد لباس های فضایی آمریکایی را بپوشد، حتما یک نفر باید به او یاری کند، چون انعطاف پذیری کمتری دارد، ولی لباس هایی که روس ها استفاده می نمایند، یک نفره هم می توان پوشید. چون اصل برنامه آن ها این بود که زمانی که می خواهند به ماه سفر نمایند، یک نفر در سطح ماه فرود بیاید، پس آن فضانورد به تنهایی باید بتواند این لباس را بپوشد. درباره اندازه لباس ها هم باید گفت که قالب کلی لباس ها یکسان است، ولی برای هم سایز شدن با فضانوردان، لایه های داخلی را اندازه می نمایند.

فضانوردانی که قد بلندی دارند، لباس های بهینه تری می پوشند. مثلا برای یکی از فضانوردان شاتل که یک متر و 90 سانتی متر قد داشت، لباس اختصاصی طراحی کردند. معمولا لباس ها با اندازه آزاد هستند. هر فضانورد با لباس خودش به فضا می رود و با لباس خودش برمی شود. اما در راهپیمایی فضایی این طوری نیست. در راهپیمایی ها دو سه لباس وجود دارد؛ لباس ها را می پوشند، ماموریت را انجام می دهند و برمی گردند. فضانورد هایی که در ایستگاه بین المللی هستند، هم استفاده از لباس های فضایی آمریکایی را آموزش می بینند، هم استفاده از لباس های روسی را.

یک ساعت راهپیمایی فضایی، چهار ساعت کار سخت

این کارشناس فناوری فضایی درباره لباس های راهپیمایی فضایی شرح داد: این لباس معمولا برای 8 ساعت هوا دارد، اما در راهپیمایی های فضایی سعی می نمایند برنامه را شش ساعته در نظر بگیرند. فضانورد وقتی وارد فضای آزاد کیهانی می شود، عملا فشار جو وجود ندارد. اگر لباس راهپیمایی تن فضانورد نباشد، بلافاصله بدنش متلاشی می شود. این لباس تامین فشار را انجام و جان فضانورد را نجات می دهد. این لباس ها اکسیژن را هم تامین می نمایند.

تشعشعات خطرناک کیهانی و خورشیدی در فضا می تواند بدن فضانوردان را در کسری از ثانیه نابود کند که این لباس از ورود این تشعشعات و برخورد آن ها به بدن فضانورد جلوگیری می نماید. فضانورد در هنگام راهپیمایی فضایی خیلی عرق می نماید، به خاطر همین یک سری لایه های جذبی وجود دارد که این عرق ها و رطوبت بدن را جذب می نماید. داخل کلاه هم لوله ای از کوله پشتی وجود دارد که برای خوردن غذا و آب از آن استفاده می شود. هر یک ساعت راهپیمایی فضایی معادل چهار ساعت کار سخت روی زمین است.

او در بخش پایانی صحبت هایش گفت: حدود 60 سال است که سفر های فضایی شروع شده است. در مقایسه با تمدن انسانی، مثل دورانی است که انسان تازه از غار بیرون آمده! در نتیجه فضا هنوز برای بشر یک ناکجاآباد است و خیلی آن را نمی شناسد. به خاطر همین در ابتدای این فناوری های فضایی هستیم و قطعا در 100-200 سال آینده، تکنولوژی این روز ها را قبول نخواهیم داشت.